Eline de Boo
schrijver | blogger | spreker

In wezen | Feuilleton over zoektocht naar geluk in 100 dagen. Lees hier!

Lize is een dertiger op zoek naar de sleutel om lang en gelukkig te leven. Haar carrière op een ministerie in Den Haag is belangrijk voor haar, maar kan werk de leegte die ze ervaart vullen? Van haar salaris kan ze in ieder geval een comfortabel leven kopen, wat incidentele geluksmomenten oplevert. Misschien ligt de sleutel tot geluk bij familie of in de liefde van een man? En wat kan geloof bijdragen? Haar zusje daagt Lize uit om elke dag op Facebook verslag te doen van ‘100 days of hapiness’. Volg Lize, herken haar vragen in haar zoektocht naar geluk en moedig haar aan...

feuilleton 'In wezen'



Blauw zeil | Nu in de boekhandel of bestel hier!

Studente Marai Nikai draagt de gebrokenheid van twee generaties met zich mee. Haar oma is bitter door haar ervaringen in een Jappenkamp, haar afstandelijke moeder Lydia rebelleert tegen haar Zeeuwse gereformeerde opvoeding en trouwt een Japanse zakenman. Op zoek naar haar eigen identiteit brengt Marai een semester door in Japan, waar ze met haar grootouders de verschrikkelijke tsunami meemaakt. Thuis in Nederland kan ze haar verhaal niet kwijt en verstikkende dromen lijken werkelijkheid te worden. Maar is er wel voor het eerst iemand die haar ziet staan. Als ze zwanger blijkt te zijn, neemt haar leven een onverwachte wending.

Blauw zeil is een filmisch geschreven roman over drie beschadigde generaties.

Vandaag zou het mijn moeders verjaardag geweest zijn. Sinds ze ruim een jaar geleden overleed, weet ik niet goed raad met deze dag. Kan je een leven vieren dat hier voorbij is? In de hemel speelt tijd geen rol en is het altijd feest, geloof ik. Haar verblijf op aarde is verjaard, voor nu kunnen we alleen gedenken. Daar begon ik op de dag van de begrafenis al mee, toen ik de volgende column schreef:

“Sterkte,” zeggen ze. Sommigen kijken me indringend aan, anderen weten zich geen raad en kijken langs me of naar de grond. Ik begrijp het wel. Anderhalve maand geleden was er de plotselinge diagnose van onbehandelbare kanker. Voor het eerst in mijn leven was ik de afgelopen weken ook sprakeloos. Vooral als ik mijn moeder ’s avonds na een dag voor haar zorgen thuis instopte. De rollen leken omgedraaid: ik gaf haar slokjes water uit een tuitbeker, waste haar en deed zoveel andere dingen die ze voor mij als kind had gedaan.

Zolang ik bezig was, kletste ik. Ik wees op de bloeiende hortensias voor het raam en las de kaarten voor. Iedereen was wijs genoeg om er geen ‘van harte beterschap’ op te schrijven. In plaats daarvan stond daar telkens weer ‘sterkte’. Na een paar kaarten liet ik dat woord weg. Mijn moeder kon dat goedbedoelde woord niet meer horen. Ze was intens dankbaar voor alle meeleven van familie, gemeente, buren en vrienden, maar sterkte vond ze ergens anders.

Waar ik met een mond vol tanden zat, liep haar mond over van waar haar hart vol van was. Mijn nuchtere, dienende, Zeeuwse moeder getuigde van haar Heer die haar in alle stormen van haar leven vastgehouden had. Ze doorstond een Wereldoorlog, Watersnoodramp, verloor geliefden en zag van nabij hoe de gebrokenheid levens verbrijzelde. Telkens was haar God haar sterkte. Dat kon ik lezen in haar liefde, haar geduld en in al die andere vruchten van de Geest die zij voortbracht. Maar nu ze alleen nog wat adem te bieden had, gebruikte ze woorden. Hoewel zij degene was die leed, troostte ze mij tot haar laatste zucht. Net zoals haar Heer dat zelf had gedaan. Vandaag, nu ik alle tranen zie op de begrafenis, kan ik niet anders dan dat doorgeven. 

Reacties

‘U bent precies wat we nodig hebben. U komt als geroepen!’, zegt de hippe jongeman die ons op het Leidse Rapenburg aanspreekt. Er staat wanhoop in zijn ogen te lezen. Hoe kunnen we hem helpen? ‘We zijn een speelfilm aan het opnemen en zoeken figuranten. Zou u willen meewerken? Anders kunnen we niet verder.’ Zijn ogen doen inmiddels meer aan die van een zeehond denken en wanneer we horen dat de film nobele motieven heeft, zwichten we.

Als ik met mijn vriendinnen naast de bekende acteurs zit en de felle lichten en camera’s op ons gericht zijn, spelen we de gevraagde emoties met passie. Tussen de opnamen door tekenen we echte contracten en na afloop worden we met applaus van de crew, maar zonder vergoeding weer de straat op gestuurd. Maar dat geeft niet, want we hebben er een goed gevoel aan overgehouden. Twee uurtjes stonden we in de spotlight, zijn we vastgelegd op film en onze namen rollen straks over de aftiteling.

Dat is meer eer dan ik in het gewone leven ervaar, en ik haast me om te schrijven dat dat maar goed is ook. Elke dag ben ik figurant: als echtgenote en moeder om man en kinderen te laten bloeien, in de kerk om medegemeentelid of zoeker te ondersteunen en op de werkvloer om met mijn collega's mee te bouwen aan ons hoge doel.

Hoor daar zeker geen klaagzang in, ik vind veel voldoening in mijn dienende rol. Er zijn teveel mensen die het idee hebben dat ze niet eens in beeld zijn. Niemand lijkt hen nodig te hebben, laat staan dat iemand ze in de spotlights zet. Wat een goed nieuws hebben we hen te brengen: dat ze voor Jezus niet zomaar naamloze figuranten zijn. Dat hun namen zullen prijken op de aftiteling van Zijn boek. Misschien trekken ze nu nog ongezien van opvangcentrum naar de volgende tijdelijke verblijfplaats of van afwijzing naar het uitzendbureau. Maar voor God zijn ze hoofdrolspelers.

Ben je nieuwsgierig geworden naar de film van Leiden University waarin ik figureerde, bekijk hem dan via deze link: https://www.youtube.com/watch?v=tCgZSjoxF7c&list=PLzugOrS2Z8oqKGmPilIBFVoFD5qzDA17D&index=1 

Reacties